بر تارهای عنکبوت تنیده شده بر دیوارهای از تهی سرشار مینگرم پیش خود می اندیشم دلیل این خمودی که بر روحم عارض شده چیست؟

خسته ام مثل در آغوش کسی جا نشدن

خسته ام مثل هم آغوشی و ارضا نشدن...

روزها را، گاه شمارزندگی ام را، واقعیت زمان را،  با تمام پستی و بلندی هایش، انقباض و انبساط هایش، فراز و نشیب هایش، سخت و سهل هایش، با همه متعلقاتش وامینهم به اویی که از جنس بیگاهیست، به اویی که آغوشش برای وجود مستغرق و مشوشم، وجودی که درون خویش هبوط کرده ؛همواره گشوده است...  

فاطمه شدن آسان نیست این ودیعه ای  است که باید معراج های بزرگ را و پروازهای ماورایی را گام به گام و بال در بال علی باشد عظمت ها و رنج های علی را باید با او قسمت کند و او مسئولیت خطیری در تاریخ آزادی و جهاد و انسانیت دارد او حلقه واسطه ای است که تسلسل ابراهیم تا محمد را به حسین تا منجی انتقام جوی نجات بخش انتهای تاریخ می پیوندد. واسطه العقد نبوت و امامت!

دکتر شریعتی

سرب سکوت و دانه خاموشی

من خسته زین کشاکش دردآلود

رفتم به سوی شهر فراموشی

بعد از یک ماه بالاخره خوندنش تموم شد ... اگه استاد گرام بدانند آتمن برای خوندن 150 صفحه ناقابل یک ماه زمان میگذارد درمورد راهنمایی پایان نامه تجدید نظر میکنند تو این مدت هر جا میرفتم همراهم بود همیشه توی کیفم بود توی اتوبوس تاکسی مهمانی مترو کلا یک ماه باهاش زندگی کردم با خوندن هر یه جمله ساعتها به فکر فرو میرفتم ...

انسان مسئله گون نوشته گابریل مارسل

شاید دغدغه ای که بنای انسان مسئله گون را نهاده این باشد که انسان عصر حاضر خود به مسئله ای بزرگ برای خویشتن تبدیل شده است... این مسئله بودن در هاله ای از تشویش نمود میابد که علی رغم معنای منفی که سال ها بر ان بار شده است در نزد مولف کتاب مثبت است اساسا تشویش نیروی محرکه درونیست که فرد سالک را وارد راه میکند

" تشویش مثبت تشویشی که فی نفسه مبین ارزشی است، کیفیتی نفسانی است که به ما امکان می دهد از تنگنایی که در آن زندگی روزمره  با هزاران دغدغه ما را در خود می فشارد رها شویم، دغدغه هایی که با کشف واقعیت های حقیقی به پایان می رسند" 

سارتر

سال 90 در حالی شد 91 که من به هیچی فکر نمی کردم هیچ ارزویی نداشتم هیچ هدفی رو توی ذهن مرور نکردم و هیچ دردی رو از سر نگذروندم و درمانی نیافتم بدون هیچ خواسته ای و هیچ دیالوگی با باری تعالی ... در حالی که همه خانواده دور سفره جمع بودن مطابق معمول بابا قرآن میخوند و مامان با نگاهش میگفت یه دنیا ارزو داره که میخواد بهش برسه خواهران خوش نشین هم در افکاری سرشار از خواستن نجوایی الهی داشتن و من به اصرار زینب داشتم از صحنه ای فیلم می گرفتم که نمیدونم چرا اونقدر امسال در نظرم عاری از معنا بود ثبت این صحنه و یاداوریش چقدر دلنشین میتونه باشه وقتی خودش یه گذر سرگرم کننده و دل خوش کنکی بیش نبوده...

ای کاش به زمان معنا نمیدادیم ای کاش ثبت نمیکردیم و ثانیه ثانیه رو نمیشمردیم چقدر زندگی غفلت میطلبه!

این دندان درد ابتذال کی از وجود آتمن رخت میبنده...

حاضر نشدم 400 کیلومتر از خلوتکده آتمنی دور بشم به منظور دید و بازدید عید .... خوشحالم خانواده به خاطر نرفتن زینب با موندن کنارش موافقت کردند و به اکراه همچون سالهای گذشته در معرض عملی جبارانه قرار ندادنم...

خوش نشینان پر سر و صدا خیلی بد از خواب بیدارم کردند وقتی بلند شدم احساس خارش کردم روی لبم رفتم جلوی اینه دیدم بله!!! تب خال زدم یه کم که دقت کردم دیدم زشت نیست اصلا اتفاقا لبم زیباتر شده شبیه پروتز شده ... مثبت اندیشی یا مثبت نگری ام خیلی خوبه ها!

از صبح تا حالا بیشتر از 20 بار اهنگ همدم معین گوش دادم...

یه دور رفتم خط خطیمو خوندم چقدر مفتضح مینویسم خواستم اصلاح کنم دیدم از حالت ابتداییش خیلی فاصله میگیره بازنگری رو رها کردم!!!!

.

.

.   

چه امید است تا بهار دگر

لاله تا دید بی وفایی عمر

دگر از کف نمی نهد ساغر

رهی

با نگاهش حرف که نه فریاد میزد خیلی ساده به نظر می آمد هر چی دقت کردم روی انگشت سبابه اثری از جوهر نبود ... بوی عفنی به مشام می رسید دقت کردم بیشتر حس بویاییمو به کار گرفتم بوی گند مرگ دل، تشخیصش سخت بود از حالات  چهره ها غمی چروکیده نوای حزن بیگانگی در اجتماع را مینواخت به دنبال بوی عفن رفتم راه به فاضلاب سیاستی ختم شد که از گنداب صلاحدید ها و دروغ های از روی مصلحت مالامال بود  ...